Wat een dag was het, daar op 4 april. Als coach sta je er vaak nuchter in, maar ik moet eerlijk bekennen: mijn hartslag is nog steeds niet helemaal op een normaal niveau.
Onze mannen van JC1 stonden in de finale van het NOJK en wát hebben ze daar een visitekaartje afgegeven.
De dag begon eerlijk gezegd wat stroef. De spanning zat er goed op en de eerste wedstrijd glipten de punten door onze vingers. Maar ja, dat is ook de sport: vallen en weer opstaan. En opstaan, dat deden ze. In de tweede pot zag ik de knop omgaan. De koppen gingen omhoog, de schouders eronder en met puur karakter sleepten we een gelijkspel uit het vuur. Op dat moment wist ik: we doen mee.
Een zinderende apotheose (met een randje)
De laatste wedstrijd was een absolute kraker tegen de ploeg die uiteindelijk derde van Nederland werd. We kwamen er gaandeweg achter dat zij de selectie voor dit toernooi flink hadden versterkt met twee sterspelers van een andere vereniging.. Tja, dat mag volgens de regels van het NOJK, maar het voelt natuurlijk wel een beetje zuur als je daar als eigen team tegenover staat.
Maar weet je wat het mooie was? We lieten ons niet intimideren. We vochten voor elke bal, doken gaten dicht en lieten zien dat teamgeest het bijna kan winnen van "gekochte" kwaliteit. Het werd een zinderend gevecht dat in de laatste set eindigde in 25-27.
Twee punten verschil tegen een team met zulke versterkingen is eigenlijk een wereldprestatie.
Plezier = Prestatie
Plezier en prestatie kunnen en moeten hand in hand gaan. Als de sfeer goed is, volgen de punten vanzelf. Dat hebben we 4 april gezien. Zelfs toen het spannend werd, bleven ze als een eenheid spelen en voor elkaar vechten. Dat is de kracht van ons team.
Wat nemen we mee van deze dag?
- Ervaring: Spelen op dit niveau, tegen de absolute top (en hun gastspelers), daar word je als speler tien keer sterker van.
- Karakter: Het vermogen om na een lastige start zo terug te komen, dat is de echte kampioensmentaliteit.
- Echte trots: Wij stonden daar met onze eigen jongens, die samen zijn gegroeid en samen dit niveau hebben gehaald.
Mannen, wij zijn ontzettend trots op jullie. We hebben de medaille misschien niet om de nek, maar we hebben wel laten zien dat we als collectief voor niemand onderdoen. Deze ervaring pakt niemand ons meer af!
trotse coaches
Stijn en Michiel
